Opnieuw verloren

Mijn lieve meisje,

 

De afgelopen dagen voelden anders. Soms begon een dag goed - zon, even rust in mijn hoofd, het idee dat ik weer een klein beetje kon ademen. Maar onder alles zat iets zwaars. Iets wat aan me bleef trekken…

 

Het komt in golven, maar deze keer waren het geen kleine golven.
Deze waren groot. Allesoverspoelend.

 

Ik merkte dat ik terugging. Niet een beetje, maar helemaal.
Alsof ik weer daar was.
In het AMC. Op de NICU.

 

Ik zag het weer voor me.
Ik voelde het weer…

 

’s Nachts werd ik wel eens wakker van nachtmerries. Dat ik je kwijt was. Dat ik door die gangen liep, op zoek naar jou, maar niet wist waar ik heen moest. Niemand die me hielp. Niemand die iets zei. Alleen maar dat gevoel van paniek… en die leegte.

 

Ik hoorde die piepen in mijn hoofd en schrok wakker, zoekend naar een monitor.
Alsof ik weer naast je couveuse stond. Alsof de verpleging elk moment binnen kwam om je te helpen. 

 

En dan ineens besef ikweer:
je bent er niet.

 

Overdag probeerde ik door te gaan. We gingen naar je grafje, zorgden voor je plekje, staken kaarsjes aan. Ik praat tegen je, zoals ik altijd doe. Soms voelt het alsof je dichtbij bent. Zoals die keer met de citroenvlinder, alsof jij even langs kwam om te laten weten dat je er nog bent, op jouw manier.

 

Maar hoe dichtbij het soms ook voelt…
ik kan je niet vasthouden.

En dat blijft het moeilijkste.

 

Ik merk dat ik langzaam weer een beetje vooruit beweeg. Dat er soms weer kleur in de dagen komt. Dat ik soms zelfs kan zeggen dat het even goed gaat.
En tegelijkertijd kan het van het ene op het andere moment weer omslaan.

 

Dat is rouw, zeggen ze.
In golven.

 

Maar niemand vertelt je hoe hard die golven kunnen zijn wanneer ze tegen je aan botsen.
Hoe ze je compleet onderuit kunnen trekken.

 

Mijn lieve meisje,
ik mis je in alles.

 

In de kleine momenten, in de grote momenten, in alles daartussenin.

Ik mis hoe het had moeten zijn.
Ik mis jou.

 

Ik hou van jou.
Tot de maan en terug ♡

 

Kusjes, mama

 

 

15/03/2026