De laatste keer dat ik je zag 

Hey tuttie, 

 

En dan is het ineens 21 maart.

 

Een dag die zo vreemd voelt.

 

Het is geen feestdag, maar ook niet je sterfdag.
Geen dag om te vieren, maar ook niet echt een dag om te rouwen.
En toch… is hij zwaar.

 

Het is een dag waar ik vorig jaar sinds 15 maart zoveel mee bezig ben geweest. De dag van je begrafenis.

Alles heb ik samen met jouw papa en de uitvaartzorg geregeld.

Het was een dag van welkom heten en afscheid nemen tegelijk.
Twee dingen die eigenlijk niet samen zouden moeten bestaan… en toch gebeurde het.

 

Veel van onze familie en vrienden zagen jou die dag voor het eerst.

 

En ondanks dat je zes dagen daarvoor was overleden… zag je er nog steeds zo prachtig uit.

Ik heb je die hele week nog ingesmeerd met Zwitsal babyolie.
Dat was een tip van de uitvaartverzorgster, zodat je huidje mooi zou blijven.

En hoe gek het misschien ook klinkt… vond ik het fijn om dat nog voor je te kunnen doen.

Zelfs toen.

 

Vandaag denk ik veel terug aan hoe die dag verliep.

Om 11:00 uur begon het. Rond 11:40 uur liepen we naar je grafje.

 

Daarna gingen we naar de koffiekamer.

En daar heb ik eigenlijk alleen maar zitten wachten tot iedereen weg was, zodat ik je weer kon ophalen.

Voor mij was het mooi geweest. De begrafenis was voorbij.  

Ik wilde je gewoon weer mee naar huis nemen. Wij gingen weer naar huis.

 

Maar toen we terugkwamen bij je graf…

was het dicht.

De bloemen lagen er al op.

En toen wist ik: ik kan je niet meer meenemen.

Dit is echt het einde...

 

Vandaag denk ik steeds aan het laatste moment dat ik je heb gezien.

Vlak voordat papa en ik naar de koffiekamer gingen...

 

Ik heb een nieuw houdertje gemaakt voor je kaarsje.

We steken sinds de begrafenis elke avond een kaarsje voor je aan.
Soms eerder, als we daar behoefte aan hebben.

Maar ik bleef wisselen van houdertje… en niets voelde echt passend bij jou.

Dus maakte ik er zelf één. Met kleine vlindertjes.

Want vlinders doen me altijd aan jou denken.

 

Vandaag is het een jaar geleden dat we je voor het laatst hebben gezien.

En zelfs dat voelt vreemd om te zeggen.

Dat ik jou al een jaar niet meer heb gezien...

Alleen nog op foto’s… waar ik zo graag naar kijk.

 

Maar het is niet genoeg.

En dat zal het ook nooit zijn.

 

Want ik zal je altijd missen…

 

Ik hou van jou Nyvie… voor altijd. 

 

Kusjes, 

Mama ♡

 

 

21/03/2026