Vandaag niet..

Kleine Nyva-diva,

Dit is de eerste keer dat ik schrijf in het dagboek van 2026. Niet omdat een nieuw jaar zo voelt als een nieuw begin, maar omdat ik merk dat ik je sowieso vaker wil schrijven. Het leek me overzichtelijker om daar een nieuwe pagina voor te maken. De dagen lopen toch door, en jij loopt daarin met me mee.

We hoeven het er niet lang over te hebben hoe kerst was. Ik vond het zwaar. Vorig jaar was ik zwanger van jou en was je bijna bij ons. Papa en ik versierden toen samen de kerstboom en praatten over hoe dat zou zijn, met jou erbij. Hoe dat eruit zou zien, hoe jij erbij zou horen. Maar dat hebben we nooit mogen meemaken..

Ik heb mijn best gedaan om jou er dit jaar toch zoveel mogelijk bij te betrekken, maar het is allemaal niet zoals het hoort. Niet zonder jou..

 Met kerst zijn mijn vrienden allemaal bij jou langsgeweest om een kaarsje aan te steken. Ze hebben ook een berichtje achtergelaten op je Memoria-pagina. Dat had ik je nog niet verteld.

Een paar weken geleden heb ik bij Memoria een QR-code gekocht. Daarmee heb je een eigen online herdenkingsplek, waar mensen een berichtje kunnen achterlaten in een dagboek. Dat gebeurt nog niet zo vaak, en dat is helemaal oké. Maar met kerst was dat anders. Het raakte me om die berichtjes te lezen. Ik las ze met een lach en een traan. Ik vond het zo lief dat ze bij je langs waren gegaan. Zelf had ik het liefst de hele dag bij je gezeten, maar door de regen en de kou was dat niet handig…

Met kerst gebeurde er nog iets wat me raakte. De meiden van mijn werk hadden kerstfoto’s gemaakt van de kindjes. En ze hadden jou daarin ook meegenomen. Een paar dagen later kreeg ik een kaart via de post, met een prachtige kerstfoto van jou erop. Het was zo bijzonder. Het liet zien dat je er toch een beetje bij hoorde. Ik heb de kaart vastgehouden, bekeken, en nog een keer bekeken. Het voelde warm en pijnlijk tegelijk, maar vooral heel lief..

Op oudjaarsdag ben ik wel alleen naar je toegekomen. Ik heb toen zeven kaarsen op je grafje aangestoken. Ook bij T., de achternicht van opa, heb ik een kaarsje neergezet. Ik heb je een boekje voorgelezen, zoals altijd. Daarna ben ik nog even snel naar ouwe opa zijn plekje gelopen om daar ook een kaars aan te steken. Ik heb hem gezegd dat ik hoop dat hij samen met jou naar al die lichtjes van het vuurwerk kon kijken. Jullie zullen vast het beste uitzicht hebben gehad, daarboven in de hemel..

En terwijl ik dit schrijf, ben ik vandaag niet bij je geweest. Voor de eerste keer niet.. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat er zoveel sneeuw lag. We moesten de weg op, maar na een korte poging zijn we weer omgekeerd. Het lukte gewoon niet. Misschien was het goed dat ik moest ervaren dat ik écht niet kon gaan. En al helemaal niet helemaal naar Amsterdam.

Ik vond het heel moeilijk. Ik was de hele dag chagrijnig en somber. Tegen het einde van de middag, rond 16:00 uur, barstte ik in huilen uit. Ik ben op bed gaan liggen met je knuffel. Even later belde E., een hele goede vriendin. Ze zei dat ik hier niet voor gekozen had, en dat het ook gevaarlijk was geweest om wel te gaan. Daarna hebben we even gewoon gepraat, over van alles en niets.

Later belde ik oma, mijn mama. Dat doe ik vaak als ik me verdrietig voel. Ze zei dat het misschien goed was dat ik geen keuze had vandaag, dat ik niet hoefde te beslissen. En misschien had ze gelijk. Ergens denk ik dat jij dat ook zo had bedacht. De sneeuw komt tenslotte uit de hemel, toch?

Lieve Nyv, 

je kaarsje staat vandaag al de hele dag aan, en ik hoop dat ik morgen weer bij je langs kan.
Ik hou van jou, tot in de hemel en terug.

05/01/2026