1e jaardag...

Hoi lief klein jarig meisje,

 

En dan is deze dag er… en ook alweer bijna voorbij.
Papa staat zijn tanden te poetsen en straks gaan we naar bed, maar ik wil nog even bij je zijn. Even tegen je praten. Even doen alsof jij hier bent en ik dit echt aan je kan voorlezen.

Vandaag schrijf ik voor het eerst op jouw kamertje. Het voelt anders hier. Dichterbij. Alsof jij hier nog een beetje bent blijven hangen. Alsof ik je bijna kan aanraken als ik mijn ogen dichtdoe.

 

Vanmorgen was raar. Stil. We keken elkaar aan en wisten even niet wat we moesten zeggen. Feliciteer je elkaar met de verjaardag van je kind… als je haar niet vast kunt houden? Als je haar niet hoort lachen, niet ziet rondlopen, geen kaarsje voor haar kunt uitblazen?
En toch deden we het. Omdat jij bestaat. Omdat jij ons mama en papa hebt gemaakt. Omdat deze dag van jou is, hoe anders hij ook voelt.

 

Gisteravond heb ik samen met tante en oma een taart gebakken en een heleboel mini cupcakes. Echt veel, volgens mij wel vijftig. Alles voor jou. Ze waren zo mooi geworden. Het voelde even alsof we een “normale” verjaardag aan het voorbereiden waren.
En dat deed eigenlijk toch best pijn.

 

Vandaag zijn we naar je grafje gegaan. We hebben het versierd met ballonnen en een klein tafeltje neergezet voor de taart en thee. Er kwamen zoveel mensen voor je. Mensen die aan je denken. Die je niet vergeten.
Zelfs kindjes. Dat vond ik ergens heel mooi, maar ook moeilijk. Want jij hoort daar ook tussen te staan…

 

Je neefje Jack was er ook. Hij had een bloem voor je meegenomen. Die heeft hij wel alleen willen ruilen voor een stukje taart!

 

Na een tijdje werd het rustiger. We bleven nog even zitten, alleen met jou. We lazen je een verhaaltje voor, zoals we dat altijd doen. Gaven je een kusje. Zeggen gedag… en je daar weer achterlaten.
Dat went niet. Dat zal denk ik nooit wennen.

 

De bloemen hebben we mee naar huis genomen. Dus het staat hier nu weer vol. Slingers, taart, cadeautjes… alles wat bij een verjaardag hoort.
Maar jij bent er niet.
En dat voelt zo oneerlijk.

 

Je had hier moeten zijn.
Ik had je moeten wakker maken met een kus.
Je moeten aankleden, je haartjes doen, je handje vasthouden.
Je had moeten lachen, misschien wel huilen, taart op je gezicht smeren.
Gewoon… er moeten zijn.

 

In plaats daarvan probeer ik me voor te stellen hoe jouw verjaardag er nu uitziet, ergens anders.
Dat je rent, speelt, lacht. Dat je omringd bent door liefde. Misschien met oude opa, want jullie hadden elkaar in het leven al ontmoet. Dat er iemand is die je optilt als je moe bent. Die je instopt en bij je blijft tot je slaapt…

 

Ik hoop zo dat je niet alleen bent.

 

Mijn lieve meisje,
ik mis je vandaag extra.
En eigenlijk elke dag.

 

Maar vandaag voel ik het in alles.

 

Slaap zacht, mijn prachtige dochter.
Droom maar fijn.
Ooit, ooit… zijn we weer samen.

 

Ik hou van jou.
Meer dan woorden ooit kunnen zeggen.

 

Tot de maan en terug, voor altijd ♡

 

Kusjes,
mama

 

 

21/02/2026