Gemengde gevoelens

Hoi Nyv,

 

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier iets heb geschreven...

 

Ik merk soms dat er dingen veranderd zijn. Niet dat ik je minder ben gaan missen, want dat zal denk ik nooit gebeuren. Maar het voelt alsof mijn wereld weer een stukje groter wordt. Ik merk dat ik soms weer wat meer zin heb om dingen te ondernemen. Nog steeds niet veel hoor, ik ben ook gewoon graag thuis.

 

Ik ga niet meer elke dag naar je grafje. Daar had ik in het begin veel moeite mee, maar ik merk dat het me steeds beter lukt om dat een beetje los te laten. Ik ben een jaar lang iedere dag langsgekomen. Inmiddels kom ik nog drie dagen per week. Ik weet dat drie dagen nog steeds veel is, maar vergeleken met de zeven dagen waarop ik eerst kwam, is het een grote verandering.

 

Ik zit erover na te denken om binnenkort nog een dag minder te gaan. Ook omdat ik inmiddels 32 weken zwanger ben. Als je zusje er straks is, kan ik waarschijnlijk een tijdje niet langskomen. Ik wil niet dat die overgang dan ineens zo groot en zwaar voelt…

 

Laatst heb ik samen met opa nieuwe bloemetjes geplant op je grafje, zodat alles er weer mooi uitziet. Eigenlijk heeft opa al het werk gedaan, want het lukt mij inmiddels niet meer om op mijn knieën in de aarde te zitten rommelen. Je hebt nu een vrolijk tuintje op je buik, met drie verschillende kleuren bloemen. We hebben ook lavendel meegenomen, omdat dat zo lekker ruikt en omdat de bijtjes er dol op zijn. Elke dag krijg je heel klein bezoek van allerlei insectjes die op de bloemetjes afkomen. Dat idee maakt me stiekem altijd een beetje blij.

 

Met je zusje hebben we de afgelopen weken even wat stress gehad. De gynaecoloog gaf aan dat haar groei te veel achterliep. Ze is sowieso wat kleiner dan gemiddeld, maar dat was jij ook. Tot nu toe groeide ze netjes volgens haar eigen lijntje, en dat was helemaal prima.

 

Maar ineens was er een daling in haar groei te zien. Ze groeide niet meer mee met haar eigen curve. Er werd gesproken over een eerder geplande keizersnede en waarschijnlijk ook een ziekenhuisopname voor je zusje, zodat ze gemonitord en waar nodig bijgevoerd kon worden.

 

Ik schrok daar ontzettend van.

 

Ik wilde helemaal niet opnieuw naar de NICU. Ik wilde zo graag dat alles deze keer een beetje normaal zou verlopen...

 

We kregen extra onderzoeken en controles. Twee keer per week werd er een CTG gemaakt en werd de doorbloeding van de navelstreng gecontroleerd. Uit één van de onderzoeken bleek bovendien dat ik naast rhesus D ook andere antistoffen aanmaakte. Ineens gingen overal alarmbellen af.

 

Ik voelde me verdrietig. Machteloos ook. En ik wist eigenlijk niet zo goed meer wat ik moest doen.

 

Door alles wat we hebben meegemaakt, durf ik niet snel meer te veel hoop te hebben. Mijn hoofd bereidt zich vaak automatisch voor op het zwartste scenario. Alsof ik denk dat ik de klap kan verzachten als ik hem alvast zie aankomen.

 

Ik heb zelfs een gedachte gehad waar ik enorm van schrok.

 

Ik vroeg me af waar ik je zusje zou moeten begraven als ze dood zou gaan…

 

Alleen al het opschrijven van die zin voelt verschrikkelijk. Natuurlijk heb ik die gedachte meteen geprobeerd weg te duwen. Want daar was helemaal geen reden voor. Maar hij was er wel. Heel even. En dat vond ik confronterender dan ik eigenlijk wil toegeven.

 

Na bijna 2 weken kregen we een extra GUO, waarbij de gynaecoloog opnieuw naar de groei van je zusje keek. Al snel zag ze dat er eigenlijk niets mis was met haar groei. Ze controleerde alles nog een keer en toen werd duidelijk dat er waarschijnlijk sprake was geweest van een foutieve meting tijdens de vorige controle.

 

Je zusje bleek helemaal niet achter te lopen in haar groei.

 

Ineens werden alle extra afspraken uit de agenda gehaald. En zo was er van het ene op het andere moment niets meer aan de hand.

 

Dat voelde eigenlijk ook een beetje gek.

 

Maar natuurlijk ben ik ontzettend blij met dat nieuws. Al merk ik wel dat ik voorzichtiger ben geworden. Slecht nieuws kan blijkbaar ieder moment opduiken. Dat vertrouwen, dat je zwangerschap gewoon goed verloopt omdat het meestal goed verloopt, ben ik ergens onderweg kwijtgeraakt.

 

Er gebeurt ondertussen ook iets waar ik lang naar uitkijk, maar wat tegelijkertijd een gemis nog voelbaarder maakt.

 

Papa en ik zijn aan het kijken naar trouwlocaties. We hebben drie plekken op ons lijstje staan die we graag willen bezoeken. Dat brengt wel gemengde gevoelens met zich mee, want we weten dat jij er niet bij zult zijn…

 

En dat blijft moeilijk.

 

Want jij bent juist degene die er wél bij hoorde.

 

Ik probeer manieren te bedenken waarop jij toch onderdeel kunt zijn van die dag. Want ik draag je altijd met me mee. In alles wat ik doe. In elke mijlpaal. In elk geluksmoment dat ook een klein randje verdriet heeft.

 

Ook al kan ik je niet meer zien in dit leven.

 

Ik hou van jou, frommeltje.

 

Kusjes, mama

 

 

01/06/2026